ALEX DE VRIES
(KUNST CRITICUS) OVER |
ALEX DE VRIES
(ART CRITIC) ABOUT KIM DE WEIJER |
|---|---|
| Hoe je je gedraagt als er niemand bij is, vormt een vreemde pendant van je gedrag waarmee je voor iedereen zichtbaar bent. Kim de Weijer laat in haar films gedrag zien waar we gemiddeld genomen van wegkijken. We voelen een plaatsvervangende schaamte en vinden het gênant wat we zien. Zij spiegelt ons alter ego’s voor die zo dichtbij haar zelf liggen dat we moeten toegeven dat zoiets ook in onszelf huist. Hoe kort de filmpjes van Kim de Weijer ook zijn, ze duren eindeloos. Lang nadat ze zijn afgelopen, probeer je ze nog uit je herinnering te bannen. | The way you behave when no one else is present, forms a strange counterpart to the way you behave in front of everyone. In her films Kim de Weijer presents us with behaviour we usually look away from. We feel a vicarious shame and find the things we see embarrassing. She confronts us with alter egos that are so close to herself that we are forced to admit that we ourselves, too, may harbour similar traits. However short Kim de Weijer's little films may be, they last forever: a long time after they have ended, you are still trying to banish them from your memory. |
| Haar werk gaat over maatschappelijke verhoudingen waar we ons het liefst verre van houden, maar die in haar ogen onontkoombaar zijn. Alles wat we buiten de maatschappij plaatsen, zet zij in het middelpunt. Vrijwel elke filmpje is een vorm van een persoonlijkheidsaspect dat we een ander al niet gunnen, laat staan ons zelf. Ze slaagt erin persoonlijkheidskenmerken op een aandoenlijke manier te verbeelden die tegelijkertijd intimiderend is. Zo ontstaat in de loop van de tijd een encyclopedische verzameling van wat Kim de Weijer altijd al had willen zeggen. |
Her work deals with social relationships we'd rather stay away from, but from which - in her eyes - there is no escaping. Everything we place outside society, she places in the spotlight. Nearly all her short films present a personality aspect we would not wish on someone else, let alone on ourselves. She manages to portray personality traits in a way that is both touching and intimidating at the same time. Thus an encyclopaedic collection comes into being in due course, representing everything that Kim de Weijer had wanted to say all along. |
| De films maakt ze in haar eigen huis in de meest directe vorm denkbaar zonder al te veel technische poespas. Ze geeft zich ter plekke volledig over aan een emotionele staat die niet te spelen is en die je ook niet na kunt doe. Ze maakt er niemand belachelijk mee. Ook wekt ze geen medelijden op. Ze draait schaamtegevoelens om en als je je plotseling door zo’n film betrapt weet op je eigen belachelijkheid, kun je alleen nog maar jezelf heel hard uitlachen, of krijsend gillen, als een dwaas rond gaan dansen, uit volle borst een onzinlied zingen, jezelf onderkwijlen en in je broek poepen. | She shoots the films inside her own home, in the most direct form imaginable, without too much technical to-do. On the spot she completely surrenders herself to an emotional state which cannot be acted and which you cannot copy. She does not make anyone look ridiculous. Neither does she invoke pity. She turns around feelings of shame and when you suddenly find yourself caught out in your own ridiculousness through such a film, the only thing left is to laugh at yourself very loudly, or to start yelling and screaming, to start dancing around like an idiot, to sing a nonsense song at the top of your voice, drool all over yourself and shit in your pants. |
| BACK |